Dużo słów, pomocy niewiele. Życiowa niesubordynacja i zupełne zepchnięcie zasad na plan drugi, lub wręcz na ostatni. Wewnętrzne rozbicie, między tym co wybrane i jednocześnie ślubowane, a tym co zwierzęcy instynkt podpowiada. Księża homoseksualiści. Tak. I oni zdarzają się wśród Pasterzy. A wierni? Dopóki nie dostrzegą problemu wśród hierarchii, uważają się za tolerancyjnych, mało tego, każdy przejaw homofonii piętnują, bo przecież każdy może decydować o swoim życiu. Ksiądz-gej budzi jednak w nich obrzydzenie, od razu wiele słów pełnych pogardy i napiętnowania pada z ich ust. Wcześniej współczuli tym, którzy mieli z tym problem – teraz wstydzą się, że ich Pasterz jest zły, gorszy, najgorszy… że jest „inny”.  Zjawisko homoklerycyzmu jest w Kościele katolickim spotykane, jest obecne i nie można mówić, że jest inaczej. Jedynie prawda buduje. Dlatego nie ukrywajmy, ale żyjmy odważnie, biorąc odpowiedzialność za zło, które popełniamy.

Są takie chwile w historii naszego Narodu, gdy jednoczymy się bardzo wymownie. Dziś Bóg dał nam kolejny taki moment.